Να είσαι εσύ η αλλαγή που θέλεις να έρθει!

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Συνέδρια; Ουδέν νεότερον εκτός από τις...εγγραφές!

Και, παρακολουθώντας το πανελλήνιο συνέδριο υπέρτασης, έμαθα ότι το αλάτι κάνει κακό, ότι στο έμφραγμα δίνουμε β αποκλειστές, ότι στο οξύ εγκεφαλικό δεν είμαστε επιθετικοί στη ρύθμιση της πίεσης, ότι αναμένουμε τη μελέτη Χ και την Ψ μπας κι έχουμε κάτι καινούργιο να πούμε και μπλα μπλα μπλα...
Υ.Γ.1 Δεκάδες χιλιάδες ευρώ πεταμένα για να ξανανιώσουμε οι συμμετέχοντες ως φοιτητές!
Υ.Γ.2 Εγώ πάντως, αν δεν έχω να σου πω κάτι καινούργιο, από σεβασμό στον εαυτό μου και σε σένα δε θα σε προσκαλέσω για να σου πω ότι αναμένω πως κάποια στιγμή ίσως να 'χω κάτι καινούργιο να σου πω!
Υ.Γ.3 Για πολλοστή φορά συνειδητοποιώ ότι οι επιστημονικές εταιρείες δεν έχουν γούστο!
Κρίμα!

Κομμουνιστικό (;) δημόσιο!

Αποτραβηγμένος απ' τα φώτα της πόλης, φρεντοεσπρεσσορουφώντας χαλλλλαρά, αναλογίζομαι ότι αυτός ο κομμουνισμός στο δημόσιο πρέπει επιτέλους να πάψει: κάποιοι, από το 8ωρό τους, δουλεύουν τις 7,5 ώρες και στο μισάωρο προστατεύουν τον προστάτη τους, τεντώνουν το κορμί τους και κόβουν δυο βόλτες γύρω από τον εαυτό τους για να μην πάθουν φλεβοθρόμβωση. Κάποιοι άλλοι, από το 8ωρό τους, δουλεύουν X ώρες και τις υπόλοιπες Ψ ώρες καπνίζουν (τον πόνο τους), σβήνουν με τραγούδια στο φουμπού (τον καημό τους), φτύνουν τον καθρέφτη τους (για να μην τους ματιάξουν), μεταφέρουν τα προς επίλυση προβλήματα εις την επαύριο και επιλύουν τηλεφωνικώς τα προβλήματα όοοοολης της οικογένειας και των φίλων και των γειτόνων μη σου πω. Όμως αμφότεροι λαμβάνουν τον ίδιο μισθό! Α πα πα...μόνο το σφυροδρέπανο λείπει από το δημόσιο!

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Γερούν Dice-εεε-Bloom

Δεν ήξερα τι να σερβίρω ως συνοδευτικό (on the side, όπως λένε οι Τραμπιανοί, παραδίπλα, όπως λέμε οι νότιοι). Δόξα να 'χει, μίλησε ο βοστρυχοκόμης ο Dice-εεε-Bloom, τον σκέφτηκα (θεός φυλάξοι) και μου 'ρθε στο μυαλό ο πουρές, και μάλιστα ο λαπαδιασμένος. Αν ήταν άλλος θα τον έλεγα "ζηλιάρη άντρα" αλλά είναι αυτός, οπότε δεν του ταιριάζει ο σύνθετος χαρακτηρισμός, εκτός ίσως από το "ζηλιάρης" αφού φθονεί τους νότιους που τα λεφτά μας, όπως είπε, τα γλεντάμε σε γυναίκες και ποτά (κάποιοι) ή με τη γυναίκα μας σε ποτά (κάποιοι άλλοι)! Και προκειμένου να τού την σπάσω τού ψηφοφαλιρισμένου, καλπομαυρισμένου βοστρυχοκόμη, με σέρβιρα πορτογαλέζικο σολωμό και θα τον καταπιώ συνοδεία ισπανικής μπύρας, ενώ τα τέκνα μου θα απολαύσουν ελληνικότατα σουτζουκάκια συντροφιά με μαλτέζικο τυρί και μεταναστευμένες μουσουλμανικές πίτες. Ο νότος σηκώνει (προς τον βορρά) το μεσαίο του δάχτυλο σήμερα (στο τραπέζι μου, τουλάχιστον)!
Υ.Γ. Ξέχασα!!! Το μαρούλι είναι σισιλιάνικο και οι διαθέσεις μας από αυτές που δεν γερνούν...got it Γερούν? Τράβα παραδίπλα επιτέλους να βοσκήσεις τουλίπες!
Enjoy (life)!

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Οι γέφυρες του Μάντισον

Το άρχισα χθες τα μεσάνυχτα, το τελείωσα σήμερα το ξημέρωμα! Άλλες εποχές θα το προσπερνούσα ως μια καλογραμμένη (πραγματική) ρομαντική ιστοριούλα, μα τώρα που ξέρω, θα δω και την ταινία.
Υ.Γ. Υπάρχουν κάποια πράγματα που συμβαίνουν μόνο μία φορά στη ζωή μας, απροσδόκητα, αναπάντεχα, απρόσμενα, και μας στοιχειώνουν! Και αναγνωρίζουμε από την αρχή αυτή τη "μοναδικότητα", και αιφνιδιαζόμαστε, και κλονίζονται οι ισορροπίες μας από την έντασή της αλλά "δεν ανοίγουμε την πόρτα για να ακολουθήσουμε", καθοδηγούμενοι από το ένστικτο επιβίωσης που μας απομακρύνει από αχαρτογράφητα μονοπάτια, από τις εμπειρίες "πολύ καλό για να 'ναι αληθινό", και από την ωριμότητα που μας βυθίζει, συνειδητά και απολύτως δικαιολογημένα, στην ασφάλεια και στη σταθερότητα της καθημερινότητάς μας!
Είθε να στοιχειωθείτε όλοι από κάτι ανάλογο!

Επιδόρπιο... "Θρυμματισμένες προσδοκίες"!

Ώρα για επιδόρπιο! Εγώ το 'φτιαξα, εγώ το βαφτίζω! "Θρυμματισμένες προσδοκίες"!!!
Πάρε μπισκότα μικρή αρκουδίτσα (πτι-μπερ ντε, όλα θα σου τα λέω;), θρυμμάτισέ τα, τρυφερά σαν να είναι προσδοκίες που σου τις κάνουν κομματάκια, και άπλωσέ τα σε μπολ, διάφανο σαν ανιδιοτελή συναισθήματα (απ' αυτά τα ρομαντικά, που τα νιώθεις ενώ δεν έχεις να περιμένεις τίποτα απολύτως). Στη συνέχεια πάρε ένα τηγάνι (αντικολλητικό -μη γίνει το γλυκό σαν κολλημένα μυαλά) για να φτιάξεις το όνειρο, αφού τα όνειρα και οι προσδοκίες συνταιριάζουν άψογα. Βάλε βούτυρο γιατί είναι γνωστό ότι τα όνειρα κάνουν κακό στην (ψυχική) υγεία, ρίξε μαύρη ζάχαρη (καμία σχέση με τη μαύρη πέτρα που αρνείσαι να ρίξεις), και απίθωσε απαλά φετούλες μπανάνας που θα τις κόψεις από τις μπανανιές της παραλίας (εκείνης που λιάζεστε με την καλή σου στο όνειρό σου ντε) και σβήσε με λίγη καλούα για να δώσεις τον τόνο της αποδιοργανωτικής "ζάλης" του έρωτα! Τα αφήνεις να καραμελώσουν και τα προσθέτεις στο μπισκοτότριμμα! Λίγη σαντιγούλα θα δώσει την κατά συνθήκη ψευδή χαριτωμενιά "όλα καλά" για να ξεγελάσεις τη ματιά σου και τους γύρω σου (αυτούς που δεν σε ξέρουν καλά τέλος πάντων)!!!
Enjoy (life)!

Ούτε για την κουζίνα ούτε για την κάλπη!

Όπως εγώ σιχαίνομαι τα κόμματα της μεταπολίτευσης, κάποιοι σιχαίνονται τον ρεβυθοπατατοπουρέ! Εγώ αυτά τα δύο τα ταυτίζω, γιατί η όψη τους είναι εμετική ενώ το αποτέλεσμα προκαλεί μακροχρόνια δυσπεψία και πολλά άλλα δυσάρεστα για τους τριγύρω παρατηρητές! Όταν όμως είσαι μέσα, τρως, τρως, τρως και δεν θες να σταματήσεις! Σκέφτηκα να το παίξω μήτσους και τάκης και να στολίσω το κόμμα-ρεβυθοπατατοπουρέ με κομματάκια από απάκι κρητικοανεξάρτητης προέλευσης, τυλιγμένα με μαυρομπλέ απόχρωσης (ήτοι μελιτζανί) συνεργάτες, τους οποίους, για να μην γίνει αντιληπτή σε όλη της την έκταση η ακραία τους πνευματική πικρίλα, τους κάλυψα με σάλτσα από φέτα Βρυξελλών, κρέμα δρακουλεσκουονείρωξης και τηλεοπτικό σκούζων μαϊντανό! Πήρα τις ντοματούλες, που θα πετούσα στα ρετουσαρισμένα αντιπολιτευτικά πρόσωπα που βουτούσαν το κεφάλι στον πατατορεβυθοπουρέ και ξεχνούσαν να το βγάλουν! Θα τις πέταγα αν τα πρόσωπα αυτά άξιζαν τον κόπο, αλλά επειδή ΔΕΝ, τις άπλωσα στο εγχείρημά μου! Το αποτέλεσμα ήταν μια αθλιότητα, που την πέταξα στα σκουπίδια, και θα το πέταγες κι εσύ στα σκουπίδια, μολονότι οι δημοσκοπήσεις θεωρούν ότι προηγείται σε γεύση τού πρώτη-φορά-λαϊκό-πιτογυρο-μενού κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες, γεγονός που δεν με εκπλήσσει αφού ουδέποτε οι δημοσκόποι δεν είχαν ιδέα από κοινή γεύση και λογική! Κι όπως λέει κάποιος που πάσχει από εκλογοονειρώξεις: "τίποτα, τίποτα, τίποτα"! "Χάλια μαύρα" προσθέτω εγώ και κλείνω την TV μου για να αγκαλιάσω την καλή μου ώρα και στιγμή!
Υ.Γ. Dude, μην το δοκιμάσεις ούτε στο σπίτι ούτε στην κάλπη!

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Μουζάκας!!!

Την καλύτερη ψυχοθεραπεία την κάνεις στο ντιβάνι (έτσι λένε όσοι ξέρουν), τις καλύτερες συζητήσεις τις κάνεις με το ταβάνι (έτσι λέω εγώ που το ξέρω), το "σεξ των πενηνταφεύγα", το "σεξ με το πάσο σου" δηλαδή, το κάνεις τ'ανάσκελα (έτσι λένε, εγώ πού να το ξέρω), οπότε...εμπνεύσου: πάρε όποια λαχανικά βρεις μπροστά σου, τσιγάρισέ τα (απαλά και τρυφερά όμως κι όχι έντονα και ανήλεα όπως σε τσιτσιρίζει η δικιά σου), στράγγιξέ τα για να τους βγάλεις το λάδι (ΑΚΡΙΒΩΣ όπως σου βγάζει το λάδι η δικιά σου) και ξάπλωσέ τα σε πυρέξ. Μπορείς να ξαπλώσεις τα ταιριαστά μαζί, το κάθε είδος ξεχωριστά δηλαδή, το 'να πάνω στ' άλλο, σαν να είσαι ρεσέψιονιστ πολυόροφου ξενοδοχείου ημιδιαμονής, ή να τα μπερδέψεις όλα αναμεταξύ τους, σαν να διοργανώνεις... ουζοπάρτι! Μετά ρίξε και τον κιμά σου, τον σβησμένο με καλό κόκκινο κρασί, και την μπεσαμέλ σου και ψήσ'το αργά...πώς σου ψήνει το ψάρι στα χείλη; Κάπως έτσι αλλά με σύνεση όμως, αυτοσυγκράτηση και τρυφερότητα (πάντα)! Όταν το χρώμα γίνει όπως το χρώμα της δικιάς σου μετά τις πενήντα συνεδρίες σολάριουμ βγάλε το πυρέξ, άσε το να κρυώσει λιγουλάκι (όσο την περιμένεις με λαχτάρα να τελειώσει το μπάνιο της-εντάξει, όχι και τόοοοσο πολύ) και σέρβιρε!
ΤΙΡ για την μπεσαμέλ: Μην πετάς το κοσκινισμένο αλεύρι κατευθείαν στο ζεστό γάλα! Προτίμησε να λιώσεις βούτυρο και να το ανακατεύεις σιγά σιγά με το αλεύρι και πρόσθεσε το γάλα στο τέλος!