Γιορτή της μαμάς

Γιορτή της μαμάς σήμερα!
Εις μνήμην...
Η πρωινή καλοκαιρινή της θέση άδειασε πριν τρεισήμισι χρόνια, το προσεκτικό άκουσμα των ιστοριών της το αντικαθιστούν πλέον οι ιστορίες συγγραφέων που η ίδια δεν γνώρισε, οι θύμησες του βλέμματός της ξεθωριάζουν, η ένταση του γέλιου της ξεφτίζει στο νου, οι μυρωδιές απ' την κουζίνα αλλοιώθηκαν, τα γεμιστά, τα κεφτεδάκια και τα τηγανόψωμα δεν θα έχουν ποτέ πια την ίδια γεύση...
...τα πουλιά αχνοπατούν στις ίδιες γραμμές του πενταγράμμου όπως τότε, οι τριανταφυλλιές άνθισαν και φέτος, η υπεραιωνόβια ελιά εξακολουθεί να χλευάζει τη θνητότητά μας, ο πατέρας έμαθε να μαγειρεύει, τα εγγόνια μεγαλώνουν,...
...η ζωή συνεχίζεται ατάραχη και μας προσπερνάει κυνικά, προστατευμένη στην απάνεμη αιωνιότητά της!
Υ.Γ. Όσοι τις έχετε τις μαμάδες σας, δώστε ένα φιλί και μια αγκαλιά, ζεστή και τρυφερή! Όσοι δεν τις έχετε, να τις αναπολήσετε!

Οι γέφυρες του Μάντισον

Το άρχισα χθες τα μεσάνυχτα, το τελείωσα σήμερα το ξημέρωμα! Άλλες εποχές θα το προσπερνούσα ως μια καλογραμμένη (πραγματική) ρομαντική ιστοριούλα, μα τώρα που ξέρω, θα δω και την ταινία.
Υ.Γ. Υπάρχουν κάποια πράγματα που συμβαίνουν μόνο μία φορά στη ζωή μας, απροσδόκητα, αναπάντεχα, απρόσμενα, και μας στοιχειώνουν! Και αναγνωρίζουμε από την αρχή αυτή τη "μοναδικότητα", και αιφνιδιαζόμαστε, και κλονίζονται οι ισορροπίες μας από την έντασή της αλλά "δεν ανοίγουμε την πόρτα για να ακολουθήσουμε", καθοδηγούμενοι από το ένστικτο επιβίωσης που μας απομακρύνει από αχαρτογράφητα μονοπάτια, από τις εμπειρίες "πολύ καλό για να 'ναι αληθινό", και από την ωριμότητα που μας βυθίζει, συνειδητά και απολύτως δικαιολογημένα, στην ασφάλεια και στη σταθερότητα της καθημερινότητάς μας!
Είθε να στοιχειωθείτε όλοι από κάτι ανάλογο!

Η υπομονή του ελεύθερου σκοπευτή

Αν ο Μόμπι Ντικ με έμαθε τα μυστικά της φαλαινοθηρίας πνίγοντάς με στην πολυήμερη βαριεστημάρα, τούτο μου έμαθε την αργκώ των γκραφιτάδων και βαρέθηκα εξίσου με μόλις 341 σελίδες που θα μπορούσαν να είναι 200. Πολύ κακό για το τίποτα. Υ.Γ. Στο μόνο που συμφωνώ με τον ήρωα, είναι ότι η "τέχνη" της Αμπράμοβιτς, και όχι μόνο, είναι επικοινωνιακή καρικατούρα των κριτικών τέχνης.

Δυο λόγια Αγάπης (με το "α" κεφαλαίο!)

Διαβάζοντας μια από τις επιστολές του Σεφέρη προς την αγαπημένη του
--------------------------------------------------------------------------------------------
Ξαναδιάβασα τα γράμματά σου από την αρχή. Σου γράφω «δύο λόγια αγάπης». Ένα πράγμα αισθάνομαι πως είναι το δυσκολότερο να σου δώσω να καταλάβεις: πόσο σε νιώθω, πόσο σε παρακολουθώ κι από μια σου λέξη ακόμη, όπως άλλοτε από ένα παίξιμο του χεριού σου. Τώρα που ξανακοίταξα όλα αυτά τα χαρτιά, βρίσκω πάντα ένα φόβο μήπως δε λες καλά ότι ήθελες να πεις, ένα δισταγμό μην τύχει και πεις πολλά, και προς το τέλος αρχίζεις κιόλας να γράφεις και να σκίζεις. Άφησε, χρυσή μου, τον εαυτό σου, είναι τόσο χαριτωμένος έτσι όπως είναι, άφησέ τον να μιλήσει όπως ξέρει αυτός. Θα μου πεις: «Εσύ μήπως δεν κάνεις το ίδιο;» Κι αν το κάνω, δεν υπάρχει κανένας λόγος να με μιμηθείς. Το κάνω, άλλωστε, τόσο άσχημα. Αν έχεις απελπισία, δώσε μου την απελπισία σου, όπως μου δίνεις τόσες φορές τη χαρά σου. Δώσε μου ό,τι έχεις κι ό,τι μπορείς. Μα κατάλαβε, επιτέλους, πως δε γυρεύω τίποτε άλλο. Αν αργήσουμε τώρα να ιδωθούμε, θα πρέπει να προσπαθήσουμε μ΄ αυτά τα λίγα και γλίσχρα μέσα που έχουμε, μ’ αυτό το χαρτί που μαυρίζουμε, να είμαστε όσο μπορούμε πιο κοντά, όχι να αποχωριζόμαστε και να πληγώνει ο ένας τον άλλον. Έτσι νομίζω. Αν με θέλεις ακόμη, έλα, χρυσή μου, να τα λέμε όλα χωρίς να σκεπτόμαστε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει.
Ξέρεις, συλλογίζομαι ακόμη πως έτσι θα μπορούσαμε, όταν μας δοθεί να ιδωθούμε, να μην πούμε ούτε μια λέξη παρά να χαζεύει ο ένας τον άλλον. Και θα είναι τόσο ξεκουραστικό.
Καληνύχτα, αγάπη. Όλη τη μέρα σήμερα γύρευα τη στοργή σου.
Γιώργος.

Υ.Γ.1 Ακόμη και τα "σ'αγαπώ" που είναι προορισμένα να αντέξουν στο χρόνο, έχουν τις δύσκολες στιγμές τους, που τις δημιουργεί η απόσταση και η προσπάθεια να κρατήσεις επαφή μέσα από γραπτά μηνύματα, με αποτέλεσμα τελικά το "να αποχωριζόμαστε και να πληγώνει ο ένας τον άλλον".
Υ.Γ.2 Το ενδιαφέρον με τις επιστολές των ποιητών είναι ότι όταν τις διαβάσεις προσεκτικά, γίνονται εμφανείς οι ευαισθησίες τους, η δυσκολία να διαχειριστούν με "λογική" τα συναισθήματά τους και, συχνά, η παράνοιά τους για το αντικείμενο του πόθου τους. Εδώ φαίνεται ότι ο Σεφέρης θα προτιμούσε, (λαχταράει είναι η σωστή έκφραση), να ήταν με την αγαπημένη του από το πρωί ως το βράδυ! Παρόλα αυτά, ο ίδιος έχει γράψει! "Και μαζί να ήμασταν από το πρωί ως το βράδυ, δε θα έφτανε. Θα έπρεπε να καταπιεί ο ένας τον άλλον. Κι όλα αυτά είναι υπερβολικά φρικαλέα για να μ’ αρέσουν."
Αυτά συμβαίνουν στην "επιτηδευμένη" γραφή, όταν δηλαδή γράφεις και σβήνεις και διορθώνεις και σκέφτεσαι και ξαναγράφεις, αλλά στην πραγματική ζωή, όταν σε παρασέρνει ο έρωτας, γράφεις αυθόρμητα, ΓΡΑΦΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΛΕΙΣ και η "παράνοια" δεν κρύβεται!
"Όλα και πολύ" λέει η ζωή!
Καλή τύχη σε όσους και όσες βρίσκουν "υπερβολικά φρικαλέες" τις απαιτήσεις του μεγάλου έρωτα και της βαθιάς αγάπης!

"Όλη τη μέρα σήμερα γύρευα!"
Γιάννης.