Δυο μισά vs δύο ολόκληρα

Δεν μπορείς να φτιάξεις ένα πορτοκάλι από δύο μισά πορτοκάλια αλλά μπορείς να παρασκευάσεις έναν καταπληκτικό χυμό από δύο ολόκληρα!

Άμα ρωτάς για μία αγάπη που δεν την νιώθεις...

(Ρέθυμνο! Μπαλκονάτος καφές με θέα! Συνομιλία νεαρού ζευγαριού στο διπλανό μπαλκόνι)
-"Μ'αγαπάς;" ρωτά ο άντρας!
-"Φυσικά!" απαντά εκείνη!
.........
-"Μ'αγαπάς ρε γαμώτο;" ξαναρωτά ο άντρας!!
-"Μα τι σ'έπιασε πάλι; Εννοείται!"
.........
-"Σ'αγαπώ πολύ" δηλώνει ο άντρας!!!
-"Δεν παίζεσαι σήμερα!"

Αυτά ειπώθηκαν μέσα σε ένα 20λεπτο και θέλω να ουρλιάξω στον τύπο να φύγει τρέχοντας αφού φυσικά και δεν τον αγαπάει εκείνη και εννοείται ότι αυτός το 'χει καταλάβει και είναι πασιφανές ότι λίαν συντόμως αυτός θα είναι το καταβαραθρωμένο θύμα και εκείνη ο αγέρωχος ψιθυριστής του παγερού "Αντίο"!!!
Αποφάσισα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό, γιατί θα έτρωγα στη μάπα ένα "τι μιλάς εσύ ρε μακάκα;" και δίκιο θα 'χε να το έλεγε ο τύπος αφού, ό,τι κι αν σου λένε οι άλλοι, ο έρωτας είναι και τυφλός και κουφός και συχνά πανίβλαξ!!!
Συνεχίζω το λοιπόν να γράφω τη νουβέλα μου, ρουφώ περιστασιακά τον καφέ μου με τη δέουσα νωχελικότητα και κατασταλάζω στο ότι "άμα φτάνεις στο σημείο να ρωτάς για μια αγάπη, που δεν καταλαβαίνεις την παρουσία της, τότε δεν είναι αγάπη αυτό που λαμβάνεις"!
 

Χρόνος... υποκειμενικός!

Και καθώς ετοιμάζεται να χαθεί κι αυτός παίρνοντας τη λάμψη μαζί του, αναρωτιέμαι πώς γίνεται η ίδια 24ωρη ημέρα να περνά για μερικούς σαν να μην έχει έρθει ποτέ, γι' άλλους γρήγορα, γι' άλλους αργά και για κάποιους βασανιστικά βραδύτατα; Χμμμ...

Κομμουνιστικό (;) δημόσιο!

Αποτραβηγμένος απ' τα φώτα της πόλης, φρεντοεσπρεσσορουφώντας χαλλλλαρά, αναλογίζομαι ότι αυτός ο κομμουνισμός στο δημόσιο πρέπει επιτέλους να πάψει: κάποιοι, από το 8ωρό τους, δουλεύουν τις 7,5 ώρες και στο μισάωρο προστατεύουν τον προστάτη τους, τεντώνουν το κορμί τους και κόβουν δυο βόλτες γύρω από τον εαυτό τους για να μην πάθουν φλεβοθρόμβωση. Κάποιοι άλλοι, από το 8ωρό τους, δουλεύουν X ώρες και τις υπόλοιπες Ψ ώρες καπνίζουν (τον πόνο τους), σβήνουν με τραγούδια στο φουμπού (τον καημό τους), φτύνουν τον καθρέφτη τους (για να μην τους ματιάξουν), μεταφέρουν τα προς επίλυση προβλήματα εις την επαύριο και επιλύουν τηλεφωνικώς τα προβλήματα όοοοολης της οικογένειας και των φίλων και των γειτόνων μη σου πω. Όμως αμφότεροι λαμβάνουν τον ίδιο μισθό! Α πα πα...μόνο το σφυροδρέπανο λείπει από το δημόσιο!

Οι δικές μου ευχές

Μικρός λάτρευα τις "ουζοποικιλίες χωρίς ούζο" και μια παραμονή πρωτοχρονιάς, το θυμάμαι σαν τώρα, φαντάστηκα τον καινούργιο χρόνο σαν μια τέτοια ποικιλία, φτιαγμένη από 365 μεζεδάκια, τα οποία όμως δε θα μπορούσα να δω εκ των προτέρων παρά μονάχα όταν θα τα είχα πια ανασηκώσει από την οδοντογλυφίδα τους! Αρχικά θυμάμαι ότι μου άρεσε η παρομοίωση, τόσο πολύ σαν να είχα δημιουργήσει μια ολότελα δική μου, δομημένη και πρωτοπόρο φιλοσοφική σκέψη, γιατί είχα την ψευδαίσθηση ότι αν δεν μου άρεσε το μεζεδάκι θα το προσπερνούσα και θα διάλεγα κάποιο άλλο, αλλά μετά, που το ξανασκέφτηκα, κατάλαβα ότι στο τέλος θα έμεναν όλα τα άνοστα μεζεδάκια συγκεντρωμένα, οπότε ή θα έμενα νηστικός ή θα ήταν η κάθε μου μέρα δυσάρεστη μέχρι την επόμενη μεζεδοποικιλία!
Τώρα πια, με το ένα πόδι μετέωρο πάνω από τα πρώτα -ήντα, έχω καταλήξει ότι κάποιος, κάτι, μου σερβίρει μια τέτοια μεζεδοποικιλία κάθε μέρα, και όχι μόνο μια φορά το χρόνο, και πως ακόμη κι αν το μεζεδάκι μου αρέσει αρχικώς, ενδέχεται να με γεμίσει δυσαρέσκεια ευθύς μόλις το δαγκώσω. Κι επειδή σιχαίνομαι να φτύνω, το καταπίνω προσδοκώντας η επόμενη οδοντογλυφίδα να με γεμίσει ψυχοαισθητηριακές ηδονές!
Υ.Γ.1 Είναι ματαιόδοξο να σκέφτομαι ότι είμαι "με το ένα πόδι πάνω από τα πρώτα -ήντα" θεωρώντας βέβαιο, εσφαλμένα ασυζητητί, ότι εγώ θα τα πατήσω χάμω και όχι εκείνα εμένα!
Υ.Γ.2 Γράφω τούτο το "παλαβό", για να τελειώσει τούτη η χρονιά ΑΚΡΙΒΩΣ όπως κύλησε για μένα-εντελώς και totally και completely και abso-fucking-lutely παλαβά!
Y.Γ.3 Εύχομαι, σε όλους και όλες σας, μέσα από την καρδιά μου, αυτήν με τα αβυσσαλέα πάθη, τις δαιδαλώδεις διαδρομές και τους λαβυρινθώδεις προβληματισμούς, το 2017 να μας σερβίρει ως επί το πλείστον ευχάριστα μεζεδάκια και, το βασικότερο, να μας αφήνουν να τα γευόμαστε και να τα απολαμβάνουμε χωρίς κανένας και τίποτα να μας παίρνει τη μπουκιά απ' το στόμα! (Δεν υπάρχει πιο οδυνηρή εμπειρία από αυτό-trust me)!
Ας καλυτερεύσουμε κι ας απολαύσουμε τους εαυτούς μας, γιατί με αυτούς πορευόμαστε και αυτοί μας απομένουν στο φινάλε!
Enjoy 2017!

Γυναίκα και θάλασσα

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί... είναι σαν τη γυναίκα: 

1) κρύβει τεράστια δύναμη, 

2) όσο κι αν την ψάξεις κάτι καινούργιο θα ανακαλύψεις, 

3) δεν αποκαλύπτει τα μυστικά της, 

4) δεν ησυχάζει ποτέ, 

5) εκεί που είναι γαλήνια, σου πετά ένα μπουρίνι και ψάχνεις να βρεις το γιατί και το από πού σου 'ρθε, 

6) έχει και τις καλές της μέρες αναμεταξύ των φουρτούνων της, 

7) έχει να σου λέει ιστορίες για ναυάγια και ναυαγισμένους, 

8) θέλει να παλεύεις διαρκώς γιατί, αν της παραδοθείς άνευ όρων, θα σε πάει στον πάτο, 

9) τη συμπεριφορά της δεν μπορείς να την προβλέψεις ΠΟΤΕ και 

10) αν δεν την πάρεις στα σοβαρά είσαι χαμένος από χέρι!

Παγκόσμια ημέρα της μετάφρασης

1η Οκτώβρη είναι η παγκόσμια ημέρα μετάφρασης, που θα έπρεπε να "γιορτάζεται" κάθε μέρα, αφού ποτέ κανείς δεν λέει αυτό που σκέφτεται, τα "θέλω" εκφράζονται με υπονοούμενα και η διαφωνία κάποιου με τα λεγόμενά σου υποδηλώνεται στην καλύτερη περίπτωση με ένα ελαφρό μειδίαμα και ποτέ λεκτικά, οπότε καλείσαι να "μεταφράζεις" τα όποια αισθητηριακά μηνύματα προσλαμβάνεις από τον σιωπηλό συνομιλητή σου στην άλλη άκρη κάποιας νοητής ψηφιακής γραμμής!
Η επικρατούσα στάση ζωής είναι πανηλίθια: Το "Εκθέτω τα θέλω μου" ταυτίζονται με το "Εκθέτω τον εαυτό μου άρα γίνομαι ευάλωτος", το "θα διαφωνήσω" ταυτίζεται με το "θα τσακωθούμε" και το "επικοινωνούμε καλά" ταυτίζεται με το "Βάζω φωτογραφία, κάνεις like".
Και μέχρι να φτιαχτεί το κατάλληλο λογισμικό, που θα ξεκαθαρίζει αυτομάτως την κατάσταση, θα συνεχίσουμε να χανόμαστε στη μετάφραση των προσλαμβανόμενων μηνυμάτων και να εκπέμπουμε διφορούμενα μηνύματα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να πείσουμε τα παιδιά μας να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που κάνουμε εμείς: "Να λες αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις, γιατί ενδέχεται να μαντέψω λάθος για το τι σκέφτεσαι και τι θέλεις κι έτσι θα χάσουμε και οι δύο"!
Καλό μήνα dude κι είθε να βρέξει, μπύρες, έστω! Αν μάλιστα έβρεχε ειλικρίνεια, ευθύτητα και αμεσότητα θα ήταν ακόμη καλύτερα!

Απομαγνητοφώνηση -εδώ είναι Πειραιάς

Στην επικοινωνία με τους ανθρώπους λατρεύω εκείνες τις λιγοστές μικρές στιγμούλες, που ο διάλογος δεν είναι "νομότυπος" ούτε "στέρεος" αλλά αιωρείται απρόβλεπτος! Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιοι διάλογοι γίνονται πάντα στο τέλος του ωραρίου, όταν η κόπωση από την πολύωρη συγκέντρωση και τις ακατάπαυστες συνομιλίες δημιουργούν μια γλυκιά θόλωση του συνειδητού και το υποσυνείδητο έρχεται στο προσκήνιο:
-Γιατρέ μου ήρθα για να κάνω το check up μου. Δεν έχω ραντεβού αλλά είμαι από τις Σπέτσες και εμείς στις Σπέτσες δεν κλείνουμε ραντεβού.
-Καθίστε, δώστε μου το ΑΜΚΑ σας και σας θυμίζω ότι εδώ είναι Πειραιάς.
-Το ξέρω γιατρέ μου αλλά εμείς στις Σπέτσες έχουμε μάθει να μην κλείνουμε ραντεβού!
-Το κατάλαβα αυτό! Απλώς εδώ είναι Πειραιάς. Σας το λέω γιατί φαίνεστε συγχυσμένη!
-Γιατί να είμαι συγχυσμένη αφού με εξυπηρετείτε και μου μιλάτε κιόλας!
-Ενοούσα σε σύγχυση! Καταλάβατε; Σπέτσες, Πειραιάς, Πειραιάς, Σπέτσες. Πάντως εδώ είναι Πειραιάς!
-Ε βέβαια! Στις Σπέτσες οι γιατροί δεν μας μιλάνε.
-Στις Σπέτσες! Εδώ είναι Πειραιάς!
-Μπα! Μάλλον εσείς είστε πολύ καλός! Ουφ! Ευτυχώς που μου τα γράφετε γιατί φοβόμουν ότι δε θα προλάβω το καράβι για τις Σπέτσες!
-Σας καταλαβαίνω. Κι εγώ ανυπομονώ να τελειώσω γρήγορα για να μη χάσω το καράβι για τον Πειραιά.
-Μαααα...μα τι λέτε! Αφού εδώ είναι Πειραιάς!
-Στα λόγια μου ήρθατε!

Χυλοπίτες με σολωμό

Μπορείς να νιώσεις σαν τον Σολωμό -μπερδεμένος στις χυλόπιτες! Σε αυτήν την περίπτωση να μη ρίξεις τη βότκα στην κατσαρόλα αλλά να την πιείς για να ξεχάσεις!
Μπορείς όμως να νιώσεις σαν τις χυλόπιτες -σε ρίχνουν από δω κι από κει σε φάτσες αδιάφορες! Όμως και πάλι πρέπει να πιεις τη βότκα για να ξεχαστείς!
Αν κάνεις την παπαριά και νιώσεις σαν το σκορδάκι, θα σε ξεχάσει χωρίς να χρειάζεται να πιεί ούτε μια σταγόνα βότκα!
Χμμμ... καμμιά εκδοχή δε μου αρέσει από τις τρεις, γιατί προτιμώ να ρίχνω τη βότκα στην κατσαρόλα απολαμβάνοντας το ουίσκι μου (επειδή το γουστάρω και όχι για να ξεχαστώ αλλά ούτε για να ξεχάσω)!
Σε συμβουλεύω να νιώσεις σαν τον άνηθο -δίνεις χρώμα και γεύση! Κάνεις τη διαφορά ρε dude, προσθέτεις το κάτι τις το παραπάνω! Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα σε καταναλώσουν και θα λησμονηθείς, όπως καθετί συνηθισμένο, χωρίς να μείνει ξοπίσω σου μια αδρή, έστω, ανάμνηση της επίγευσής σου!
Εnjoy!

Η ΣΠΙΤΙΚΗ ΠΙΤΣΑ ΤΟΥ ΜΠΑΚΟΥΡΗ

Πλεονεκτήματα:
1. Την μασουλάς με την ησυχία σου χωρίς να σου δημιουργούν άγχος τα χέρια που πετάγονται μπροστά σου αρπάζοντας κι άλλη κι άλλη...
2. Ξέρεις ότι εκείνο το πιο λαχταριστό, το τελευταίο τελευταίο κομμάτι, θα περιμένει εσένα και μόνο εσένα!
3. Μπορείς να την βουτάς με τα χέρια και να γλύφεις τα δάχτυλά σου χωρίς μειδιάματα αποδοκιμασίας!
4. Την απολαμβάνεις με καραπαγωμένη μπύρα χωρίς να ανησυχείς για τον αέρα που μετά θα αποζητά να βγει απ' τον οισοφάγο σου!
5. Ξεκοιλιάζεσαι και πέφτεις για ύπνο ξερός σαν τούβλο χωρίς να χρειαστεί να βρεις προφάσεις "έχω πονοκέφαλο", "είμαι στα πρόθυρα εμφράγματος", κι άλλες παπαριές που η καλή σου δεν θα τις πίστευε και θα σου έκανε μούτρα (στην καλύτερη εκδοχή) ή θα σου μουρμούραγε ξεφτιλίκια όλη νύχτα (στη συνηθέστερη εκδοχή).
Μειονεκτήματα:
1. Δεν τρώει καμμιά μαζί σου ώστε να μπορέσεις ή να φανείς μεγαλόψυχος προσφέροντάς της το τελευταίο κομμάτι ή να αποδείξεις τη γουρουνιά σου με το απαγορευτικό "Μου αρέσεις όπως είσαι. Μην τρως άλλο!"
2. Η καραπαγωμένη μπύρα δεν θέλει σιωπηλές γουλιές αλλά χρειάζεται το "στην υγειά μας".
3. Αν η πίτσα δεν ήταν μπακούρικη, θα έτρωγες τη μισή, δεν θα έπεφτες στο κρεββάτι σαν τούβλο αλλά σαν πουλάκι και μπορεί εκείνη να σου έλεγε το "έχω πονοκέφαλο" μπορεί όμως και όχι!😉
Enjoy!
Y.Γ. Επειδή το πιτσόμπυρο θέλει τηλεόραση, μπορείς να δεις τα επεισόδια νούμερο 3564 και 3565 των Εξαρχείων, όπου κάποια παιδιά κρυμμένα σε κουκούλες, καθοδηγούμενα από κάποιους ενηλίκους, γνωστούς τοις πάσοι, παίζουν άσκοπο και αναποτελεσματικό πετρομπουκαλοπόλεμο με κάποια "στολισμένα" παιδιά με ζωώδη ένστικτα, καθοδηγούμενα από κάποιους εγκεφαλοκολλημένους γαλονάδες. Χαβαλές να γίνεται δηλαδή, για να 'χουν οι κάποιοι ενήλικες, οι γνωστοί τοις πάσοι, ότι "κάτι κάνουμε" για να συντηρούν τους οπαδούς τους και για να τους ελέγχουν ώστε να κάνουν μόνο μαλακιούλες κι όχι καμμιά σοβαρή εξέγερση, για να μπορούν τα "στολισμένα" παιδιά με τα ζωώδη ένστικτα να δικαιολογήσουν το μισθό τους, για να έχουν οι μουμουέδες άποψη και για να δηλώσουν την παρουσία τους με βλακώδεις δηλώσεις τα "σε διατεταγμένη υπηρεσία" κομματόσκυλα. Βολεύει πάααρα πολλούς τούτος ο χαβαλές dude!
Enjoy και αύξησε την τηλεθέαση μαζί με την αθηρωματική πλάκα στα στεφανιαία αγγεία σου!

Πώς να... γεμίζεις τα κενά!

Στα...σαλτσοειδή να προτιμάς σωληνωτά μακαρόνια, που έχουν κενό μέσα τους για να ρουφούν τη σάλτσα και να νοστιμεύουν!
(Μη νομίσεις ότι οι κενοί άνθρωποι μπορούν να γεμίσουν με κάτι-χαμένη υπόθεση είναι!)
Αν όμως είσαι "γεμάτος" και μυρίζεσαι "σάλτσα" σε κάποιους τριγύρω σου, μην είσαι "συμπαγής" και ανελαστικός βρε dude! Aνοίξου λίγο, φτιάξε λίγο χώρο μέσα σου κι ετοιμάσου να τον "γεμίσεις" -μόνο κερδισμένος θα βγεις!
Enjoy!

Μην μπερδεύεις το "ρίχνω φως" με το "ανάβω το φως"!

Κάποιοι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να ρίχνουν φως στα σκοτάδια μας.
Υ.Γ. Πού να πίνουν άραγε τον καφέ τους;

Το πιο έντονο συναίσθημα...

Τελικά, πιο έντονο συναίσθημα από τον έρωτα και την αγάπη είναι η λύπη όταν χάνεται ο έρωτας και η αγάπη.

Συζητάμε ειλικρινώς;

Συζητήσεις...ανίχνευση προθέσεων, ανόητες αντιπαραθέσεις, ανούσιες διαφωνίες, ηλίθιες προσπάθειες εντυπωσιασμού και επιβολής! Λες και δεν ξέρουν οι εμπλεκόμενοι πως, όταν σε εγκλωβίζουν σ' ένα στεγανό μονόδρομο (είτε αυτό λέγεται μνημόνιο, είτε έρωτας, είτε...πες το όπως θες), ο όρος "πεποίθηση" χάνει το νόημά του και σβήνεται από τα γεγονότα που τρέχουν και επιβάλλονται, οι ιδεολογίες (και η λογική) καταργούνται και η εξουσία είναι στα χέρια αυτού πού σε εγκλώβισε!
Υ.Γ. Στον πίνακα, συνάνθρωπος κατευθυνόμενος σε συζήτηση! (Τα προαναφερόμενα ΔΕΝ συμβαίνουν μόνο σε πολιτικές συζητήσεις! Δυστυχώς!)

Καφές, κόλαση και θάνατος!

Στο φουμπού κυκλοφορεί η φωτογραφία και, μολονότι διαφωνώ με τις... φουμποσοφιστίες, τη βάζω για να... διαφωνήσω!
Το λοιπόν:
1ον: Η κόλαση δεν είναι μαύρη αλλά με καταγάλανο ουρανό, μπόλικο πράσινο, πολλές ακτογραμμές, αναρίθμητες καφετέριες και σουβλατζίδικα, μίζερους και κακεντρεχείς κατοίκους.
2ον: Ο θάνατος δεν είναι δυνατός. Είναι απλά ανίκητος, γιατί εμείς είμαστε εξαιρετικά αδύναμοι.
3ον: Η αγάπη δεν είναι γλυκειά αλλά γλυκόπικρη (γι' αυτό δε σε λιγώνει και θες κι άλλο κι άλλο κι άλλο και τελειωμό δεν έχει)]
...ο καφές πρέπει να είναι πανταχού ΠΑΡΩΝ!!!

Πώς να γίνεις χωρίς κόπο ένα...σύμβολο!

Μια φορά κι ένα καιρό, ζούσε πέρα μακριά μια γυναίκα, η οποία κάποια στιγμή γνώρισε κάποιον, έκανε όνειρα πολύχρωμα κι ευτυχισμένα για το μέλλον και όταν τον (ξανα)συνάντησε του είπε: "Σ' αγαπώ πολύ, δεν μπορώ να ζω χωρίς εσένα δίπλα μου, αλλά εγώ είμαι τού φεύγω"! Μετά από αυτά τα λόγια, θαρρείς πως ήταν μαγικά σαν σε παραμύθι, η γυναίκα μετατράπηκε σε παρένθεση.

Ψυχίατροι-πόπολο: σχέση...ζωής!

Οι ψυχίατροι είναι σαν τις εγκυκλοπαίδειες. Ξέρουμε ότι κάπου υπάρχουν, όταν τις χρειαστούμε βαριόμαστε να τις ψάξουμε (και ανατρέχουμε στο google) και όταν μας γίνουν απαραίτητες ενδέχεται να καταφύγουμε σε αυτές!
Οι ψυχίατροι, στη χειρότερη περίπτωση, θα έπρεπε να είναι σαν τον τοίχο μας στο facebook: Οποιαδήποτε παπαριά κάνουμε να τους την ανακοινώνουμε και να περιμένουμε το σχόλιό τους!
Οι ψυχίατροι, στην καλύτερη περίπτωση, θα έπρεπε να είναι σαν τον αυτόματο διορθωτή κειμένου στο κινητό μας! Έτσι, θα τους είχαμε ΠΑΝΤΑ δίπλα μας, θα ήταν κυριολεκτικά η προέκταση του εαυτού μας, και θα προλάβαιναν να διορθώνουν την όποια παπαριά πάμε να κάνουμε την ώρα που πάμε να την κάνουμε, εκτός κι αν δεν χρησιμοποιούμε σωστά τον διορθωτή κειμένου!
Εγώ θα ήθελα, οι ψυχίατροι να είναι μέσα στο μυαλό μας, κρυμμένοι βαθιά, κάπου εκεί στον ιππόκαμπο, για να 'χουν και παρέα (τον ιππόκαμπο), ώστε να μην κάνουμε ποτέ παπαριές έστω κι αν τις σκεφτόμαστε!
Υ.Γ. 1 Απαραίτητη διευκρίνηση: Άλλο είναι το "λάθος" (αναπόφευκτο και διδακτικό) και άλλο είναι η "παπαριά".
Υ.Γ.2 Είναι αυτονόητο ότι και ο κάθε ψυχίατρος θα πρέπει να έχει τον ψυχίατρό του!
Υ.Γ.3 Το ξέρουμε όλοι ότι όλοι οι ψυχίατροι μάς χρειάζονται για να ζουν αξιοπρεπώς. Καιρός είναι να καταλάβουμε ότι κι εμείς όλοι χρειαζόμαστε τους ψυχίατρους για τον ίδιο ακριβώς λόγο που μας χρειάζονται κι εκείνοι!

Εκπαιδευτικές....συνομιλίες!

Η συζήτηση, η "face to face" αλλά και η μέσω διαδικτύου (η "face to book" αν προτιμάς), με κάποιους ανθρώπους είναι τόσο επιμορφωτική, που θα τη χαρακτήριζα "σχολείο" χωρίς να χαρακτηριστώ υπερβολικός!
1. Μαθαίνεις ότι με το να βροντάς συνεχώς στου κουφού την πόρτα απλώς θα πονέσει το χέρι σου.
2. Κατανοείς ότι με το να επιμένεις να γυρνοβολάς στα ρηχά απλώς θα γλυστράς στα βότσαλα και ενδέχεται να πατήσεις αχινό.
3. Συνειδητοποιείς ότι με το να ασχολείσαι με τα πίτουρα απλώς θα σε φάνε οι κότες κι ενδέχεται να σε πηδήξει κι ο κόκορας.
4. Καταλαβαίνεις ότι σε ένα άγονο, ακαλλιέργητο και στείρο χωράφι δεν μπορεί να φυτρώσει τίποτα άλλο πλην του γαϊδουράγκαθου και κάποια... ξεχασμένα στάχυα.
Και, δυστυχώς, επιβεβαιώνεται η κοινή διαπίστωση, που καταντάει δόγμα, ότι τέτοιου είδους συνομιλητές αποτελούν τον κανόνα!

Ζωή: Φτάρνισμα; Χασμουρητό;

Όταν ήμουν πιτσιρικάς και άκουγα τους μεγάλους να συζητούν για το παρελθόν τους, πίστευα ότι η ζωή είναι ένα φτάρνισμα: μόλις αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι κάτι γίνεται (Αααααα......) περνάει πολύ γρήγορα και ανεπιστρεπτί (....ψου!) και πάει και τέλειωσε και τα μάτια σου δακρύζουν κι έχεις μια αίσθηση λίγο πολύ δυσάρεστη αλλά ενίοτε ανακουφιστική.

Τώρα πια καταλαβαίνω ότι η ζωή είναι ένα χασμουρητό: Αρχίζεις σιγά σιγά να καταλαβαίνεις ότι κάτι γίνεται (...αααα....), η αίσθηση κορυφώνεται (...ΑΑΑΑΑΑΑ.....) και σιγά σιγά σβήνει (...αααααα...), με μία δόση ανακούφισης, ένα χαμόγελο ικανοποίησης και μία έντονη επιθυμία να ξανάρθει!